Εμβόλια και καρκίνος

Φαίνεται οτι το άθλιο αντιεμβολιαστικό λόμπυ έχει ξεκινήσει ένα νέο κόλπο προκειμένου να τρομοκρατήσει αθώους γονείς σχετικά με την ασφάλεια των εμβολίων. 

Μέσα σε μια μέρα  δύο μαμάδες μας έκαναν την ίδια ερώτηση: τα εμβόλια ευθύνονται για καρκίνους στην παιδική ηλικία; Η πρώτη με αφορμή ενός περιστατικού ενός παιδιού το οποίο σύμφωνα με τους γονείς του, εμφάνισε καρκίνο ένα χρόνο μετά από κάποιο εμβόλιο και το η δεύτερη μέσω ενός άρθρου που διάβασε σε μη ιατρική ιστοσελίδα στο ίντερνετ. 

Το ίντερνετ έχει δυστυχώς βοηθήσει την εξάπλωση του φαινομένου. Τα άρθρα που διαβάζουμε είναι πλέον πανεύκολο να τα αναγνωρίσουμε γιατί έχουν μια ενυπωσιακά πανομοιότυπη δομή. 

Πρώτον έχουν ένα έντονο συνομωσιολογικό πνεύμα: «η μεγάλη αλήθεια που μας κρύβουν για τα εμβόλια», «τα συμφέροντα των μεγάλων φαρμακευτικών εταιρειών» κλπ. κλπ. 

Τα εμβόλια όμως δεν τα ανακάλυψαν οι εταιρείες. Τα ανακάλυψαν επιστήμονες στα εργαστήριά τους μέσα από ατελείωτη δουλειά και αφοσίωση. Κάποιοι από αυτούς κέρδισαν και βραβεία Νόμπελ για την προσφορά τους στην επιστήμη και την ανθρωπότητα. Οι εταιρείες φτιάχνουν τα εμβόλια που τους υπαγορεύει η επιστήμη και φυσικά αμοίβονται γι’αυτό. Τις αποφάσεις όμως για τον εμβολιασμό του πληθυσμού τις παίρνει η πολιτεία μέσω αποφάσεων σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο. Στην Ελλάδα το εμβολιαστικό πρόγραμμα αποφασίζεται από την Εθνική Επιτροπή Εμβολιασμών την οποία συγκροτούν καθηγητές πανεπιστημίου. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που θα εμπιστευτείτε τα παιδιά σας αν πάθουν κάτι σοβαρό και χρειαστεί να νοσηλευθούν σε νοσοκομείο. Διεθνώς υπάρχει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας. Δε σημαίνει βέβαια οτι σε όλους αυτούς τους μηχανισμούς είναι πάντα όλοι αθώοι και καλόβουλοι. Αν όμως πιστέψουμε τα άρθρα του ίντερνετ σύμφωνα με τα οποία όλοι είναι «πουλημένοι» τότε αυτό κι αν είναι ο ορισμός της συνομωσιολογίας. 

Δεύτερον, τα στοιχεία που αναφέρονται στα συγκεκριμένα άρθρα είναι τελείως ψευδή. Αναφέρουν στατιστικά που δεν είναι γραμμένα σε καμμία μελέτη. Δεν υπάρχουν βιβλιογραφικές αναφορές και σχεδόν πάντα δεν υπάρχει συγγραφέας του άρθρου. Με άλλα λόγια κανονικό «ράδιο αρβύλα». Διάβασα κάπου οτι το εμβόλιο του κοκκύτη στην πραγματικότητα έχει οδηγήσει στην αύξηση των περιστατικών από τότε που εφαρμόστηκε. Είναι ποτέ δυνατόν κάποιος σοβαρός άνθρωπος να πιστέψει κάτι τέτοιο; Σε σχεδόν 20 χρόνια παιδιατρικής έχω προσωπικά δει 2-3 περιστατικά όταν παιδίατροι που εξασκούσαν πριν 30-40 χρόνια έχουν δει δεκάδες  περιπττώσεις. Οι γιατροί της επόμενης γενιάς δε θα ξέρουν με τι μοιάζουν τα σπυράκια της ανεμευλογιάς μιας και με το εμβόλιο είναι ζήτημα πλέον αν δούμε ένα περιστατικό κάθε 4-5 χρόνια. Η ευλογιά που θέριζε χωριά ολόκληρα μέσα σε 1 εβδομάδα έχει εξαφανιστεί από προσώπου γης και η πολιομυελίτιδα είναι υπό εξαφάνιση και όλα αυτά χάρις στα εμβόλια. Μπείτε στο google και κάντε search «iron lung». Θα δείτε φωτογραφίες τεράστιων θαλάμων με δεκάδες μηχανήματα σαν σκάφανδρα που έβαζαν οι γατροί πριν 50 χρόνια τους ασθενείς που είχαν προσβληθεί από πολιομυελίτιδα και που τους βοηθούσαν να αναπνεύσουν μιας και η συγκεκριμένη αρρώστια προκαλεί μυική παράλυση. Όσοι από αυτούς δεν πέθαιναν συνέχιζαν τη ζωή τους με μόνιμες αναπηρίες. Και μιλάμε για παιδιά 1, 2, 3 ετών παράλυτα για όλη τους τη ζωή. Μπορούμε να συνεχίσουμε να λέμε τα ίδια για τη μηνιγγίτιδα από αιμόφιλο ή από πνευμονιόκοκκο ή από μηνιγγίτιδόκοκκο.

Τρίτον, προσπαθούν να τρομοκρατήσουν με παραδείγματα ασθενειών που είναι είτε πολύ σοβαρές είτε ανίατες και για τις οποίες η επιστήμη έχει ακόμα πάρα πολλά ερωτήματα ακόμα και για την αιτιολογία τους. Η πιπίλα του αυτισμού έχει αρχίσει να γίνεται βαρετή και οι γονείς έχουν πάψει πια να την πιστεύουν μιας και η ιατρική έχει αποδείξει πλέον με σαφή τρόπο οτι  δεν υπάρχει καμμία σχέση ανάμεσα στα εμβόλια και τον αυτισμό. Σε αυτό βέβαια βοηθήσε και το ξεσκέπασμα του απατεώνα Andrew Wakefield, του βρετανού ιατρού που πριν 15 χρόνια έγραψε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο πολύ έγκυρο ιατρικό περιοδικό LANCET αφήνοντας υπόνοιες οτι το εμβόλιο της ιλαράς σχετίζεται με τον αυτισμό. Πριν από 2 περίπου χρόνια ένας επίσης βρετανός δημοσιογράφος αποκάλυψε οτι η μελέτη του Wakefield ήταν κατασκευασμένη (τα περιστατικά δεν ήταν αληθινά) και οτι ο ίδιος είχε λάβει τεράστιες αμοιβές για να παραστεί σε δίκες ως συνήγορος γονιών που είχαν μηνύσει φαρμακευτικές για υποτιθέμενες επιπλοκές εμβολίων ενώ ετοίμαζε και δική του εταιρεία για να παρασκευάσει νέο «πιο ασφαλές¨ εμβόλιο. Το LANCET έχει επίσημα αποσύρει το άρθρο από τα αρχεία του θεωρώντας το περίπτωση επιστημονικής απάτης ένω ο βρετανικός ιατρικός σύλλογος διέγραψε τον ίδιο. 

Η νέα πιπίλα λοιπόν λέγεται παιδικός καρκίνος. Προκαλεί άμεσα ανατριχίλα και τραβάει σίγουρα την προσοχή. Η συνταγή πέτυχε. 

Τι μένει; Τα ζωντανά παραδείγματα. Η ιστορία ενός παιδιού (που μπορεί να είναι και αληθινή ως προς την εξέλιξη της) η περιγραφή της οποίας γίνεται με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες και η οποία πάντα έχει τραγική κατάληξη. Το άρθρο που μου έστειλε η δεύτερη μαμά είναι χαρακτηριστικό: η ανάλυση του περιστατικού ενός παιδιού με όγκο στον εγκέφαλο, είναι τόσο μεθοδευμένα λεπτομερής που είναι αδύνατο να αφήσει ασυγκίνητο τον οποιοδήποτε. Φτάνοντας όμως στο τέλος της  ανάγνωσης η ψυχολογική φόρτιση είναι τέτοια που δεν αφήνει περιθώριο στη σκέψη του ανυποψίαστου αναγνώστη να γυρίσει μερικές αράδες πιο πάνω και να δει το προφανές δηλαδή το πόσο αβίαστα και απλά ο άγνωστος συγγραφέας υποστηρίζει οτι την ευθύνη της τραγωδίας φέρει αποκλειστικά το εμβόλιο. ¨’Εκανε το εμβόλιο και 3 μήνες μετά έπαθε καρκίνο». Αυτό ήταν, πέντε κουβέντες, καμμία μελέτη, κανένα επιστημονικό δεδομένο, αλλά η απόλυτη βεβαιότητα οτι αυτή είναι η αιτία. Και γιατί να μην κατηγορήσουμε το δίκτυο wifi θα ρωτήσω απλοικά εγώ ή την ατμοσφαιρική ρύπανση ή αυτά που «μας ρίχνουν στο φαγητό» ή τους εξωγήινους; 

Ποιοί είναι αυτοί οι άνθρωποι που ανώνυμα έχουν πλημμυρίσει το ίντερνετ με όλες αυτές τις αθλιότητες. Το αντιεμβολιαστικό λόμπυ έχει κι αυτό ισχυρά οικονομικά κίνητρα. Στις ΗΠΑ είναι πολυ οργανωμένο. Πουλάει βιβλία, οργανώνει σεμινάρια και κυρίως υποστηρίζεται ανοικτά από τους ομοιοπαθητικούς, χειροπρακτικούς καί όλους τους φορείς της «εναλλακτικής ιατρικής» με άλλα λόγια όλους τους τσαρλατάνους που στέκονται απένταντι στην κλασσική ιατρική και που φυσικά προσφέρουν τις «υπηρεσίες» τους με το αζημίωτο. Τα χρηματικά ποσά που διακινούνται από όλους τους παραπάνω είναι τεράστια είναι επομένως λογικό να προσπαθούν με κάθε μέσο να χτυπήσουν την κλασσική ιατρική. Η λάσπη κατά των εμβολίων δεν είναι απλά όμως ένας τρόπος να πετύχουν το στόχο τους. Είναι μια αθλιότητα άκρως επικίνδυνη για την υγεία των  παιδιών μας. 

Αμφίβια, ερπετά και Σαλμονέλα

Ξέσπασμα λοιμώξεων από Σαλμονέλα στις ΗΠΑ στο διάστημα 2008-2011, βρέθηκε οτι είχε σαν πηγή της λοίμωξης μικρά κατοικίδια βατραχάκια. Συνολικά 376 άτομα προσβλήθηκαν από το μικρόβιο και το 29% χρειάστηκε να νοσηλευθεί. 

Να θυμίσουμε οτι οι τροφές δεν είναι η μοναδική πηγή Σαλμονέλας και οτι πολλά περιστατικά σχετίζονται με την επαφή με κατοικίδια αμφίβια όπως τα βατράχια ή ερπετά όπως οι χελώνες. Για το λόγο αυτό παιδιά μικρής ηλικίας (κάτω των 5 ετών) και άτομα με εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα, καλό είναι να αποφεύγουν να έρχονται σε άμεση επαφή με τέτοια κατοικίδια.

http://www.reuters.com/article/2013/03/11/us-pet-frogs-idUSBRE92A02K20130311

Οξεία μέση ωτίτιδα

Είναι η οξεία μικροβιακή λοίμωξη του μέσω ωτός.

Αποτυχία θεραπείας θεωρείται η μη ανταπόκριση (το παιδί εξακολουθεί να έχει συμπτώματα) 48-72 ώρες μετά την έναρξη της αντιβίωσης. Υποτροπιάζουσα μέση ωτίτιδα έχουμε όταν το παιδί έχει παρουσιάσει 3 επεισόδια ΟΜΩ τους τελευταίους 6 μήνες ή 4 επεισόδια ΟΜΩ τους τελευταίους 12 μήνες.

Είναι εξαιρετική συχνή. Το 90% των παιδιών θα παρουσιάσουν τουλάχιστον 1 επεισόδιο ΟΜΩ μέχρι την ηλικία των 2 ετών. Η συχνότερη ηλικία είναι 6-18 μηνών.

Ποιοί είναι οι πιο συχνοί προδιαθεσικοί παράγοντες

  • ηλικία < 2 ετών
  •  ο παιδικός σταθμός
  • το να υπάρχουν μεγαλύτερα αδέλφια στο σπίτι
  • πρώτο επεισόδιο πριν την ηλικία των 6 μηνών
  • κάποιες ανωμαλίες του ανοσοποιητικού συστήματος
  • η συνύπαρξη αλλεργικών παθήσεων στο παιδί
  • διάφορες συγγενείς ανωμαλίες και ορισμένες γενετικές παθήσεις (πχ το σύνδρομο Down)

Κάποιοι άλλοι παράγοντες που πιθανώς να αυξάνουν τον κίνδυνο να παρουσιάσει το παιδί ΟΜΩ, είναι

  • το παθητικό κάπνισμα
  • η πιπίλα, το μπιμπερό

Τα 4 πιο συχνά μικρόβια που προκαλούν την ΟΜΩ είναι

  1. ο πνευμονιόκοκκος
  2. ο αιμόφιλος της γρίπης
  3. η μοραξέλλα
  4. ο στρεπτόκοκκος

Τα πιο κλασσικά συμπτώματα είναι ο πυρετός και ο πόνος στο αυτί. Τα περισσότερα παιδιά έχουν «μπούκωμα» στη μύτη και καταρροή. Η διάγνωση γίνεται με το ωτοσκόπιο από το γιατρό.

Θεραπεία
  1. Η αρχική θεραπεία είναι η αμοξυκιλλίνη (Amoxil) σε υψηλές δόσεις (90mg/kg/ημέρα) σε 2 δόσεις (όχι σε 3) για 10 ημέρες.
  2. Παιδιά >6 ετών χωρίς ρήξη τυμπάνου και χωρίς προηγούμενο επεισόδιο ωτίτιδας τις τελευταίες 30 ημέρες μπορούν να λάβουν θεραπεία για 5-7 ημέρες αντί για 10.
  3. Για ασθενείς με έντονο πόνο στο αυτί και πυρετό >39.0°C, η αρχική θεραπεία είναι ο συνδυασμός υψηλής δόσης αμοξυκιλλήνης και κλαβουλανικού οξέος. Η θεραπεία αυτή γίνεται μόνο με συνδυασμό Amoxil + Augmentin, γι’αυτό μην παραξενευτείτε αν ο παιδίατρος σας συνταγογραφήσει ταυτόχρονα και τις 2 παραπάνω αντιβιώσεις. Στο εξωτερικό, όχι όμως στην Ελλάδα κυκλοφορεί μια ειδική μορφή Augmentin που περιέχει στο ίδιο σκεύασμα τον παραπάνω συνδυασμό και οι οι εκεί ασθενείς δε χρειάζεται να πάρουν και τις 2 αντιβιώσεις. Και πάλι η θεραπεία δίνεται σε 2 δόσεις και για συνολικά 10 ημέρες.
  4. Αν η αρχική θεραπεία αποτύχει μετά από 3 ημέρες, ή αν γίνει καλά αλλά παρουσιάσει 2ο επεισόδιο ΟΜΩ σε διάστημα μικρότερο των 30 ημερών από το πρώτο, υπάρχουν 2 δυνατότητες
    1. αν έπαιρνε Amoxil, τότε δίνουμε το συνδυαστικό σχήμα Amoxil+Augmentin
    2. αν έπαιρνε το συνδυαστικό σχήμα Amoxil+Augmentin, τότε δίνουμε κεφτριαξόνη (πχ Rocephin) ενδομυικά για 1-3 ημέρες.
  5. Αντιβιοτικά όπως το Zithromax, Klaricid ή Claripen δεν αποτελούν πρώτη επιλογή στη θεραπεία της ΟΜΩ γιατί είναι λιγότερο αποτελεσματικά απέναντι στον πνευμονιόκοκκο που είναι και η πιο συχνή αιτίτα ωτίτιδας. Επίσης είναι πιο ακριβά. Αντιθέτως είναι πρώτη επιλογή σε ασθενείς με ήπιες και μέτριες ωτίτιδες που είναι αλλεργικοί στην πενικιλλίνη.
  6. Σε οριμένες σχετικά σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να χρειαστεί παρακέντηση του τυμπάνου πχ σε νεογνά <2 εβδομάδων, αποτυχία της θεραπείας με κεφτριαξόνη, ή σε ανοσοκατασταλμένους ασθενείς.
  7. Υποτροπιάζουσες ωτίτιδες. Αν το παιδί έχει παρουσιάσει 3 επεισόδια ΟΜΩ τους τελευταίους 6 μήνες ή 4 επεισόδια ΟΜΩ τους τελευταίους 12 μήνες τότε μπορούμε να προτείνουμε χημειοπροφύλαξη για 6 μήνες (χειμώνας και άνοιξη) με Amoxil ή Bactrimel. Τα παιδιά με υποτροπιάζουσες ωτίτιδες θα πρέπει να έχουν εμβολιασθεί με το 13δύναμο εμβόλιο κατά του πνευμονιόκοκκου, Prevenar-13, καθώς και το παλαιότερο 23-δύναμο εμβόλιο, Pneumo-23 (επίσης κατά του πνευμονιόκοκκου). Καλό είναι επίσης να λαμβάνουν κάθε χρόνο το αντιγριπικό εμβόλιο.

Ο βήχας που ταλαιπωρεί παιδιά και γονείς τις τελευταίες ημέρες.

Τις τελευταίες 15 ημέρες έχουμε μια έντονη έξαρση των ιώσεων του αναπνευστικού μεταξύ των οποίων και η γρίπη η οποία φαίνεται οτι προσβάλλει και πολλά παιδιά που είχαν εμβολιασθεί (η προστασία του εμβολίου δεν είναι έτσι κι αλλιώς ποτέ 100%).
Πάρα πολλά παιδιά βήχουν και μάλιστα πολύ έντονα. Οι γονείς δικαίως ανησυχούν και αναζητούν τρόπους να καταπραύνουν το βήχα. Να υπενθυμίσουμε μερικά πράγματα για τα φάρμακα που διαθέτουμε και το ρόλο τους στην αντιμετώπιση του βήχα και των ιώσεων του αναπνευστικού γενικότερα.

Flixotide (εισπνοές) και Singulair (σκόνη ή χαπάκια)
Τα δύο αυτά φάρμακα δεν είναι αντιβηχικά. Είναι φάρμακα προφύλαξης που δίνουμε σε παιδιά που έχουν επιμένον άσθμα. Η διάρκεια της θεραπείας συνήθως μετράται σε μήνες και όχι σε ημέρες. Για να μπορέσουμε να κρίνουμε την αποτελεσματικότητά τους θα πρέπει να περάσει τουλάχιστον 1.5 μήνας θεραπείας. Θεραπείες των 10-15 ημερών δεν έχουν απολύτως κανένα νόημα και καμμία αποτελεσματικότητα στην αντιμετώπιση του βήχα. Μια εξαίρεση είναι η χρήση του Flixotide σε πολύ μεγάλες δόσεις (πολύ μεγαλύτερες από αυτές που βλέπουμε να προτείνονται στα ιατρεία) για μικρά χρονικά διαστήματα και πάλι όμως όταν η διάγνωση είναι άσθμα. Τα περισσότερα παιδιά που βήχουν αυτές τις ημέρες δεν έχουν άσθμα αλλά ιογενείες λοιμώξεις του αναπνευτικού. Επίσης το Flixotide (κορτιζονούχο σκεύασμα) σε εισπνοές με το μασκάκι δεν είναι θεραπεία της λαρυγγίτιδας. Στις λαρυγγίτιδες μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε άλλες μορφές κορτιζόνης, όχι τόσο για να μειώσουμε το βήχα αλλά για να προλάβουμε τις πιο σοβαρές μορφές που μπορεί να μας οδηγήσουν στο νοσοκομείο, όπως οι σταγόνες Soldesanil από το στόμα ή το Pulmicort μέσω νεφελοποιητή (το μηχάνημα που κάνει ατμό). 

Aerolin (εισπνοές)
Το Aerolin είναι βρογχοδιασταλτικό δηλαδή μειώνει το βρογχόσπασμο (μπορεί να ακούγεται σα σφύριγμα στην εκπνοή και ακούγεται πάντα με το στηθοσκόπιο από το γιατρό) που μπορεί να είναι αιτία έντονου βήχα (και δύσπνοιας). Πολλά παιδιά (όχι όμως όλα) με ιώσεις του αναπνευστικού έχουν βρογχόσπασμο ο οποίος υποχωρεί μαζί με την ίωση. Σε αυτές τις περιπτώσεις το Aerolin μπορεί να μειώσει το βήχα. Αν αντιθέτως το παιδί έχει μόνο έναν ξηρό βήχα χωρίς ακροαστικά, το φάρμακο αυτό δεν κάνει απολύτως τίποτα. 

Asthmotrat σιρόπι (και παλαιότερα Aerolin σιρόπι).
Βρογχοδιασταλτικό από το στόμα το όποιο δε θα έπρεπε να κυκλοφορεί στην αγόρα όχι μόνο γιατί είναι τελείως αναποτελεσματικό ακόμα και σε περίπτωση βρογχόσπασμου, αλλά και επικίνδυνο λόγω των πιθανών παρενέργειών του. Αν το έχετε στο σπίτι σας, πετάξτε το στα σκουπίδια. Αν το παιδί σας έχει βρογχόσπασμο που συνοδεύει την ίωση, είναι σαφώς προτιμότερο να πάρει Aerolin εισπνεόμενο με μασκάκι. 

Mucosolvan, Mucothiol και άλλα βλεννολυτικά.
Σπάνε τις εκκρίσεις και βοηθούν στο να βγαίνουν πιο εύκολα από το αναπνευστικό. Αποτελεσματικά για τους μεγάλους, στα περισσότερα παιδιά όμως κάνουν τις εκκρίσεις τόσο ρευστές που τα κάνουν να πνίγονται και να βήχουν ακόμα χειρότερα. Τα αποφεύγουμε.

Αντιβηχικά.
Ο βήχας είναι αντανακλαστικό του οργανισμού όταν αισθάνεται οτι το αναπνευστικό δέχεται κάποια επίθεση. Είναι αυτός που διώχνει τη σκόνη όταν βρεθούμε σε σκονισμένο περιβάλλον και τις εκκρίσεις που μαζεύονται στο αναπνευστικό όταν έχουμε μια ίωση. Αν καταργήσουμε το βήχα τελείως τότε οι εκκρίσεις μένουν στους βρόγχους. Είναι λογικό επομένως να αποφεύγουμε τα αντιβηχικά. Η μόνη περίπτωση που μπορούμε να δώσουμε αντιβηχικά είναι ο ξηρός ερεθιστικός βήχας σε παιδιά χωρίς ακροαστικά. Δυστυχώς σε αυτές τις περιπτώσεις κανένα από τα αντιβηχικά που κυκλοφορούν δε φαίνεται να έχει ιδιαίτερη αποτελεσματικότητα.

Aerius, Xozal και άλλα αντι-ισταμινικά.
Τα αντι-ισταμινικά είναι φάρμακα αντιαλλεργικά. Οι ιώσεις του αναπνευστικού είναι ιώσεις και όχι αλλεργίες. Άρα δε λειτουργούν. Με την ίδια λογική θα μπορούσαμε να δίνουμε φάρμακα για τη δυσκοιλιότητα στις βρογχίτιδες. 

Αντιβιοτικά
Τα αντιβιοτικά δε σκοτώνουν τους ιούς. Παρ’όλα αυτά τα βλέπουμε να συνταγογραφούνται με ιδιαίτερη ευκολία σε απλές ιώσεις του αναπνευστικού, κυρίως όταν συνοδεύονται από πυρετό. Τα αποτελέσματα της αλόγιστης χρήσης τους είναι ένα τεράστιο ζήτημα με πολλές αιτίες που δεν αναλύονται σε ένα τέτοιο post. Απλά θυμηθείτε: στις ιώσεις δεν πιάνουν. Το παιδί δε θα γίνει γρηγορότερα καλά όσο κι αν η γιαγιά πιστεύει το αντίθετο. Μπορεί να δίνουν μια ψευδή αίσθηση ασφάλειας στο γονιό, εκθέτουν όμως το παιδί σε πιθανές παρενέργειες, καμμιά φορά πολύ σοβαρές (π.χ. αλλεργίες).

Τι μας μένει;
Όχι και πολλές επιλογές. Το σημαντικότερο είναι να ξέρετε τι έχει το παιδί σας. Η αντιμετώπιση και κυρίως η παρακολούθηση είναι τελέιως διαφορετική ανάμεσα σε ένα παιδί 5 χρονών απύρετο με ξηρό βήχα απ’ότι ένα βρέφος 5 μηνών με βρογχιολίτιδα. 
Ο καθαρισμός της μύτης βοηθάει πάντα. Αν δε φοβάστε (δε θα έπρεπε) την αναρρόφηση (το ρούφηγμα) των εκκρίσεων θα το βοηθήσετε ακόμα καλύτερα. Κάντε το πριν φάει (για να μπορέσει να φάει) και πριν κοιμηθεί. 
Αν βήχει αλλά δεν έχει ακροαστικά, το μέλι μπορεί πραγματικά να βοηθήσει, όχι πολύ αλλά τουλάχιστον να μειώσει λίγο το βήχα. 
Υπομονή. Οι ιώσεις του αναπνευστικού κρατούν από 7-15 ημέρες. Που θα πάει, θα περάσει….

Εμβόλιο Prevenar 13 σε παιδιά ηλικίας 6-17 ετών:

Το συγκεκριμένο εμβόλιο κατά του πνευμονιόκοκκου συνταγογραφείται πλέον με συμμετοχή 25% και σε παιδιά 6-17 ετών. 
Αφορά όσα παιδιά αυτών των ηλικιών δεν έχουν εμβολιασθεί ποτέ κατά του πνευμονιόκοκκου αλλά και όσα έχουν ολοκληρώσει το σχήμα εμβολιασμού με το προηγούμενο 7-δύναμο (Prevenar) ή το 10-δύναμο (Synflorix)
Πρακτικά, όσα παιδιά έχουν ολοκληρώσει τον εμβολιασμό για τον πνευμονιόκοκκο πριν τον Ιούνιο του 2010, θα πρέπει να λάβουν ακόμα μία δόση Prevenar 13

Πόσο σημαντικό είναι το εμβόλιο κατά του ροταΐου;

Σίγουρα είναι εξαιρετικά σημαντικό. Δείτε στο παρακάτω γράφημα κατά πόσο μειώθηκαν οι θάνατοι λόγω γαστρεντερίτιδας από ροταΐο στο Μεξικό αμέσως μετά την έναρξη του σχετικού εμβολιασμού.

Θυμίζουμε οτι το εμβόλιο είναι στο εθνικό πρόγραμμα εμβολιασμού και συνταγογραφείται με συμμετοχή 10%

τα δεδομένα είναι από το New England Journal of Medicine

τα δεδομένα είναι από το New England Journal of Medicine

Πυρετός, μερικά χρήσιμα δεδομένα

Ο πυρετος αποτελει αντιδραση του οργανισμου και ειναι ενας απο τους μηχανισμους αμυνας απεναντι σε μικροβια που εισβαλουν στο σωμα.

Φυσιολογικες θερμοκρασιες θεωρουνται:

  • Κατω απο τη μασχαλη: 34,7-37,3
  • Στοματικη κοιλοτητα: (κατω απο τη γλωσσα) 35,5-37,5. Προτεινομενη μετρηση της θερμοκρασια για παιδια 3-4 ετων και πανω.
  • Ορθο: 36,6-37,9. Προτεινομενη μεθοδος για παιδια εως 3 ετων.
  • Τυμπανικη μεμβρανη (στο αυτι): 35,7-37,5. Η αξιοπιστια αυτης της μετρηση εξαρταται απο διαφορες παραμετρους οπως το ειδος της συσκευης, η σωστη τοποθετηση στον ακουστικο πορο, η κυψελιδα στο αυτι κλπ.

Ακομα και αν οι γονεις ανησυχουν οτι ο υψηλος πυρετος μπορει να προκαλεσει βλαβη στον εγκεφαλο, κατι τετοιο δεν εχει αποδειχθει ακομα και για πολυ υψηλες θερμοκρασιες (ακομα και 42°C). Η αιτια του πυρετου ειναι αυτη που μπορει να ειναι υπευθυνη για βλαβες και οχι ο ιδιος ο πυρετος. Επισης το υψος του πυρετου (σαν μοναδικη πληροφορια) δε μας βοηθα να ξεχωρισουμε τα παιδια που πασχουν απο μια σοβαρη λοιμωξη απο αυτα που εχουν μια απλη ιωση. Πιο σημαντικο ειναι, η γενικη οψη του παιδιου, η ορεξη για φαγητο και η διαθεση για παιχνιδι, κυριως οταν πεσει ο πυρετος μετα απο αντιπυρετικο. Υψηλος πυρετος που δεν πεφτει ευκολα με τα αντιπυρετικα δε σημαινει υποχρεωτικα οτι το παιδι εχει μια σοβαρη λοιμωξη. Τα περισσοτερα παιδια 3-36 μηνων με πυρετο εχουν μια απλη ιωση και ο πυρετος θα υποχωρησει μαζι με αυτη μετα απο 3-5 ημερες. Ανησυχουμε περισσοτερο οταν προκειται για παιδια μικροτερα των 2 μηνων τα οποια δε θα εχουν ακομα λαβει καμμια δοση εμβολιου.

Ο πυρετος ειναι συμπτωμα και οχι ασθενεια. Γι ´αυτο δε μιλαμε για θεραπεια αλλα για αντιμετωπιση του. Η αντιμετωπιση γινεται με μη φαρμακολογικα και με φαρμακολογικα μεσα. Ελαφρυ ντυσιμο, υγρα και χλιαρα μπανια ειναι τα πρωτα που προσφερουμε στο παιδι. Τα φαρμακα που χρησιμοποιουμε ειναι η παρακεταμολη (depon, panadol, dolal) ή ενα απο τα ponstan, algofren. Η αντιβιωση δεν ειναι θεραπεια για τον πυρετο.