Ηλεκτρονικά Tatoos, όπως τα κανονικά έτσι κι αυτά, μένουν για πάντα

Μιά ωραία παρουσίαση από τον Juan Enriquez που δεν αφορά άμεσα τα παιδιά. Απλά για να υπενθυμίσει στους γονείς των εφήβων οτι από τη στιγμή που κάνεις «post» κείμενα και φωτογραφίες δεν υπάρχει επιστροφή και όπως τα tatoos θα τους συνοδεύουν στην υπόλοιπη ζωή τους.

Advertisements

Εσείς ακούτε πάντα τον παιδίατρό σας;

Σε μια ενδιαφέρουσα ιατρική δημοσκόπηση (υπάρχει κι αυτό) που έγινε στις ΗΠΑ με αντικείμενο το κατά πόσο οι γονείς ακολουθούν τις οδηγίες που τους δίνει ο παιδάτρος, βρέθηκαν τα παρακάτω:

– 2/3 των γονιών δήλωσαν οτι δεν ακολουθούν πάντα τις οδηγίες του παιδιάτρου.

– 56% δήλωσαν οτι ακολουθούν τις οδηγίες τις περισσότερες φορές.

– 13% δήλωσαν οτι ακολουθούν λίγες φορές τις οδηγίες.

Στην ομάδα των γονιών που δήλωσαν οτι λίγες φορές ακολουθούν τις οδηγίες του παιδιάτρου, οι οδηγίες στις οποίες έδιναν περισσότερο προσοχή ήταν αυτές που αφορούσαν τη διατροφή, τη φροντίδα των δοντιών και το κάθισμα του αυτοκινήτου. Αντιθέτως έδιναν λιγότερο προσοχή και ακολουθούσαν ακόμα λιγότερο οδηγίες που είχαν σχέση με την πειθαρχία, τη θέση του ύπνου στα βρέφη (ανάσκελα) ή την τηλεόραση (πχ όχι τηλεόραση πριν την ηλικία των 2 ετών).

Χαρακτηριστικό επίσης είναι οτι οι γονείς που αξιολογούσαν με υψηλούς βαθμούς τη φροντίδα που τους παρείχε ο παιδιατρός τους είχαν πολύ μεγαλύτερη πιθανότητα να ακολουθήσουν πιστά τις οδηγίες του. Λογικό.

Η «λέξη-κωδικός» σώζει ένα 10χρονο κορίτσι από πιθανούς απαγωγείς

Πριν λίγες ημέρες στο Τορόντο του Καναδά ένα 10χρονο κορίτσι προσεγγίσθηκε από ένα νεαρό άνδρα στην έξοδο του σχολείου της. Ο άνδρας της είπε οτι τον είχε στείλει η μητέρα του κοριτσιού για να την παραλάβει από το σχολείο και της έδειξε ένα αυτοκίνητο στο πάρκιν έξω από το σχολείο μέσα στο οποίο περιμένε μία γυναίκα. 

Οι γονείς του κοριτσιού όμως είχαν φροντίσει να εξηγήσουν στην κόρη τους οτι δε θα ακολουθούσε κανέναν άγνωστο όποια εξήγηση κι αν αυτός της έδινε αν δεν ήταν σε θέση να της πεί ποιά ήταν η «λέξη-κωδικός» (που είχε προσυμφωνηθεί μεταξύ γονέων και παιδιού). «Αν στείλουμε κάποιον να σε πάρει θα του έχουμε πει τη «λέξη-κωδικό», αν δεν τη γνωρίζει τότε απλά απομακρύνσου» την είχαν ενημερώσει.

Το κορίτσι παρέμεινε ψύχραιμο και χάρις σε αυτό το απλό κόλπο γλύτωσε από μια πιθανή απόπειρα απαγωγής.


http://m.theglobeandmail.com/news/toronto/10-year-old-ontario-girl-uses-code-word-to-thwart-attempted-abduction/article9989954/?service=mobile

12 μηνών και δεν περπατάει ακόμα

Το παιδί έγινε 12 μηνών και δεν περπατάει ακόμα, υπάρχει λόγος να ανησυχούμε;

Μάλλον όχι. Στην πραγματικότητα ο μέσος όρος ηλικίας για την ανεξάρτητη βάδιση είναι οι 60 εβδομάδες, δηλαδή σχεδόν 14 μήνες. Υπάρχουν παιδιά που θα περπατήσουν από 9 μηνών, μερικά όμως μπορεί να φτάσουν και 17 μηνών για να κάνουν τα πρώτα τους βήματα. Ακόμα λοιπόν και αν το παιδί δεν έχει περπατήσει μέχρι και 14 μηνών, αλλά έχει βρει κάποιον άλλο τρόπο να μετακινείται στο χώρο, έχει φυσιολογικό μυικό τόνο και δύναμη (αυτό εκτιμάται από τον παιδίατρο) και έχει φυσιολογικό εύρος κίνησης των αρθρώσεων του (και αυτό εκτιμάται από τον παιδίατρο) δεν υπάρχει λόγος να ανησυχούμε.
Γιατί κάποια παιδιά περπατούν πιο γρήγορα από κάποια άλλα; Ο κύριος λόγος είναι οτι ο ρυθμός ωρίμανσης των μηχανισμών του εγκεφάλου που θα οδηγήσουν στην ανεξάρτητη βάδιση είναι διαφορετικός από το  ένα παιδί στο άλλο. Γενετικοί παράγοντες παίζουν εδώ ένα σημαντικό ρόλο.  Είναι επίσης σαφές οτι ένα παιδί που άργησε π.χ. να σταθεί καθιστό έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να αργήσει και να περπατήσει. Άλλοι παράγοντες που μπορεί να επηράσουν την ηλικία έναρξης της βάδισης είναι το  βάρος (τα ελαφρύτερα παιδιά περπατούν συνήθως πιο γρήγορα) ή ακόμα το ταμπεραμέντο του ίδιου του παιδιού (μερικά παιδιά θα σταθούν στα πόδια και θα δοκιμάσουν με όρεξη να περπατήσουν χωρίς να ενοχλούνται από τις συνεχείς τούμπες ενώ κάποια άλλα θα δοκιμάσουν πολύ πιο διστακτικά σε μια προσπάθεια να μην πέσουν).
Τα πρόωρα, γενικά αργούν να περπατήσουν ακόμα και αν κάνουμε τους υπολογισμούς με βάση τη διορθωμένη ηλικία. Εδώ βεβαία γονείς και παιδιάτροι γνωρίζουν οτι υπάρχει αυξημένος κίνδυνος για ψυχοκινητικά προβλήματα και η παρακολούθηση στον τομέα της ανάπτυξης είναι έτσι κι αλλιώς πιο στενή.
Η περπατούρα δε βοηθά αλλά αντιθέτως συμβάλλει στην καθυστέρηση της ανεξάρτητης βάδισης. Σε πρώην πρόωρα και παιδιά με νευρολογικά προβλήματα είναι ακόμα πιθανότερο να δημιουργήσει επιπλέον προβλήματα μυικού τόνου. Καλό είναι να αποφεύγεται. 
Ένα ενδιαφέρων στοιιχείο είναι οτι το περιβάλλον (δηλ. οι γονείς) δε χρειάζεται να είναι  καθοδηγητικό αλλά απλά υποστηρικτικό για να βοηθήσει το παιδί να περπατήσει γρήγορα. Με άλλα λόγια δεν υπάρχει λόγος να κάνετε προπόνηση στράτα-στρατούλα όλη μέρα ελπίζοντας οτι το παιδί θα φύγει μόνο του. Είναι προτιμότερο να διαμορφώσετε το χώρο μέσα στο σπίτι (όπως επίσης να δώσετε στο παιδί τη δυνατότητα να βγεί και να μετακινηθεί κι έξω από αυτό) έτσι ώστε να μπορέσει να κινηθεί ελεύθερα και με όποιο τρόπο θέλει: να πιαστεί και να σηκωθεί στον καναπέ να μετακινηθεί με πλάγια βήματα πάνω σε ένα έπιπλο και να περάσει από το ένα έπιπλο στο άλλο (cruise walking), να μπουσουλίσει (γιατί έτσι προχωρά ταχύτερα) και να απλώσει τα χέρια για να το σηκώσετε και να περπατήσει κρατώντας σας το ένα χέρι. 
Η εξέλιξη της βάδισης. Το παιδί:
– βαδίζει μόνο του αλλά στηριγμένο σε έπιπλα: 7.5-13 μηνών
– βαδίζει με βοήθεια: 7-12  μηνών
– βαδίζει μόνο του: 9-17 μηνών
– βαδίζει «καλά»: 11-14,5 μηνών
– κάνει πλάγια βήματα και βήματα προς τα πίσω: 10-20 μηνών
πηγή: Encounters with children: pediatric behavior and development/Suzanne D. Dixon,Martin T. Stein.—4th ed 

Παράγοντες που μπορούν να προκαλέσουν έξαρση άσθματος σε παιδιά με προδιάθεση

 

  1. Ιώσεις του αναπνευστικού (το κοινό κρυολόγημα)
  2. Αλλεργιογόνα: ακάρεα της σκόνης, τρίχες ζώων, μύκητες, γύρη, κατσαρίδες
  3. Ερεθιστικοί παράγοντες: καπνός, ατμοσφαιρική ρύπανση, έντονες μυρωδιές πχ αρώματα)
  4. Κρύος αέρας
  5. Άσκηση

Τι είναι η κοινή προσοχή και γιατί έχει τόσο μεγάλη σημασία:

Η έλλειψη ανάπτυξης κοινωνικών σχέσεων είναι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του αυτισμού. Ένα από τα σημαντικότερα στάδια της κοινωνικής ανάπτυξης του παιδιού είναι η κοινή προσοχή (Joint Attention). Τα παιδιά με διαταραχές του αυτιστικού φάσματος παρουσιάζουν μεγάλη καθυστέρηση στην ανάπτυξη αλλά και στην ποιότητα της κοινής προσοχής. 
Η κοινή προσοχή είναι μια συμπεριφορά που αναπτύσεται αυτόματα στο παιδί και δείχνει τη διάθεσή του να μοιράζεται γεγονότα και αντικείμενα με ένα άλλο πρόσωπο. Η κοινή προσοχή έχει τριαδικό χαρακτήρα: το παιδί εναλλάσει την προσοχή του από το αντικείμενο/γεγονός προς το γονιό και μετά πάλι πίσω στο αντικείμενο/γεγονός.
Υπάρχουν 3 είδη κοινής προσοχής:
  1. Αυθόρμητη. Το παιδί κοιτά μια το αντικείμενο και μια το γονιό έτσι ώστε να μοιραστούν την εμπειρία.
  2. Ανταπόκριση. Το παιδί κοιτά προς την κατεύθυνση που θα του δείξει ο γονιός (πχ κοίτα το σκυλάκι).
  3. Πρωτοβουλία. Το παιδί δείχνει το ίδιο με το χέρι του κάτι που το ενδιαφέρει προσπαθώντας να τραβήξει την προσοχή του γονιού.
Η κοινή προσοχή αναπτύσεται προοδευτικά.
8-10 μηνών. Το μωρό είναι στην αγκαλιά της μάνας σε άμεση βλεμματική επαφή με αυτή. Αν η μητέρα γυρίσει το βλέμμα προς μια διαφορετική κατέυθυνση το μωρό θα ακολουθήσει με το βλέμμα του προς την ίδια κατέυθυνση.
10-12 μηνών. Η μητέρα δείχνει με το χέρι της ένα αντικείμενο λέγοντας «κοίτα εκεί». Το παιδί γυρνά αρχικά το βλέμμα του προς την κατεύθυνση που του δείχνει η μητέρα και στη συνέχεια επιστρέφει προς τη μητέρα. Αν το αντικείμενο είναι κάτι ευχάριστο τότε χαμογελά, αν είναι τρομακτικό μπορεί να αντιδράσει αρνητικά. Αν είναι κάτι άγνωστο τότε θα κοιτάξει τη μητέρα με απορία. Η κοινή προσοχή απαιτεί την επιστροφή του βλέμματος του παιδιού προς τη μητέρα. Παιδιά με αυτισμό μπορεί να κοιτάξουν προς το αντικείμενο αλλά το πιο πιθανό είναι οτι το βλέμμα τους δε θα επιστρέψει προς το γονιό.
12-14 μηνών. Σε αυτή την ηλικία ξεκινά το στάδιο της πρωτοπροστακτικής. Το παιδί δείχνει με το χέρι προς την κατεύθυνση του αντικειμένου που επιθυμεί (πχ ένα μπισκότο). Μπορεί να συνοδεύεται και από τη λέξη αν τη γνωρίζει. Την ώρα που δείχνει το βλέμμα του πηγαίνει από το αντικείμενο προς το γονιό και πάλι πίσω σε μια προσπάθεια να σιγουρευτεί οτι ο γονιός κατάλαβε τι ακριβώς ζητάει. Τα παιδιά με αυτισμό μπορεί να χρησιμοποιήσουν την πρωτοπροστακτική αλλά συνήθως σε ηλικίες μεγαλύτερες ενώ λείπει και ο τριαδικός χαρακτήρας δηλαδή δείχνουν το αντικείμενο (πολλές φορές όχι με το δάκτυλο αλλά ανοιγοκλείνοντας το χέρι προς την κατεύθυνση του) χωρίς το βλέμμα να επιστρέφει στο γονιό για να ελέγξει την ανίτιδρασή του. Με άλλα λόγια χρησιμοποιούν το γονιό σαν το μέσο ή το εργαλείο για φτάσουν το επιθυμητό αποτέλεσμα χωρίς στην πραγματικότητα να αναπτύσεται σχέση μεταξύ τους. 
14-16 μηνών. Το στάδιο της πρωτοδήλωσης. Εδώ το παιδί δείχνει ένα αντικείμενο ή κάτι που συμβαίνει (ή φέρνει ένα παιχνίδι στο γονιό δείχνοντάς το) σε μια προσάθεια να τραβήξει την προσοχή του γονιού και να μοιραστεί την εμπειρία μαζί του. Εδώ συμβαίνει το αντίστροφο φαινόμενο με το προηγούμενο στάδιο. Το αντικείμενο γίνεται το μέσο για να μπορέσει το παιδί να «συνδεθεί» με το γονιό τραβώντας την προσοχή του. Η πρωτοδήλωση είναι το πιο εξελιγμένο στάδιο της κοινής προσοχής. Σε περίπτωση που δεν έχει αναπτυχθεί σωστά μέχρι την ηλικία των 2 ετών, η πιθανότητα να παρουσιάζει το παιδί διαταραχή του αυτιστικού φάσματος είναι μεγάλη.

Πονοκέφαλοι σε παιδιά: πότε ανησυχούμε;

  • Όταν γίνονται πιο έντονοι ή πιο συχνοί μέσα στις επόμενες μέρες ή εβδομάδες.
  • Όταν ξυπνούν το παιδί τη νύχτα ή αν το παιδί πονάει πάντα αμέσως μετά το πρωινό ξύπνημα.
  • Όταν γίνονται πιο έντονοι όταν το παιδί σφίγγεται (πχ στην τουαλέτα), βήχει ή φτερνίζεται.
  • ‘Οταν ο πόνος εντοπίζεται από το παιδί πάντα στο ίδιο σημείο ιδίως αν πρόκειται για το πίσω μέρος του κεφαλιού.
  • Όταν η έναρξη των πονοκεφάλων είναι απότομη και η διάρκεια τους μικρότερη από 6 μήνες.
  • Όταν συνοδεύονται από εμέτους, πυρετό, απώλεια βάρους, πόνους στις αρθρώσεις, ή εξανθήματα.
  • Όταν συνοδεύονται από νευρολογικά συμπτώματα ή ανωμαλίες στη νευρολογική εξέταση από ιατρό.
  • Όταν σε παιδί με χρόνιους πονοκεφάλους εμφανίζονται νέοι διαφορετικοί πιο έντονοι πονοκέφαλοι ή πιο συχνοί από πριν.